Kinderkerk Studentenkerk Nijmegen!Kinderkerk

Studentenkerk
Nijmegen
Terug naar nulniveauKinderkerk
Terug naar niveau 1AnderWerk
 
Menu Water, Water leeg
Water, water!:
 
origineel
hertaald
spiegelverhaal
 
dooplied
Zoek in Kinderkerk

spiegelverhaal

Het Kasteel

Op de speelplaats stond het Kasteel. Het was natuurlijk geen kasteel, maar het leek er wel op met zijn poorten en torens. Het was een klimrek, maar iedereen noemde het Het Kasteel. Als je erbij wilde horen, dan zat je in Het Kasteel.

Het Kasteel (door Eva)Niet dat het nou prettig was in Het Kasteel. Eigenlijk was het er zelfs best akelig. Je werd er uitgelachen of gepest. Of ze deden alsof je er niet was. En zelf deed je ook zo tegen de andere kinderen. Zo ging dat daar nou eenmaal; allemaal deden ze zo. Als je in Het Kasteel was, dan deed je mee.

Bijvoorbeeld, als je eigenlijk ook zo lang haar wilde als je vriendin, dan zei je op deftige toon 'je mag wel eens wat vroeger opstaan want zulke ongekamde pruiken horen hier niet.' En dan zei je vriendin dus terug 'oefen maar goed met de rafels van je mantel, dan kun je volgend jaar misschien zelf een vlechtje maken.' En dat zei ze dus precies omdat je zo trots was op je nieuwe jas.

Het Kasteel (door Marjolein)De jongens waren altijd aan het vechten. Zogenaamd zwaardvechten. Niet echt hard, maar ook niet echt leuk. Net een beetje gemeen. Maar als het pijn deed dan liet je dat natuurlijk niet merken. Dat hoorde niet in Het Kasteel. De volgende keer deed je dan gewoon wat gemeens terug.

----

Het Kasteel (door Idzard)Zo ging dat; en zo was het altijd geweest, zo leek het wel. Tot er op een gegeven moment iets vreemds aan de hand was. Niemand weet wanneer het begon. Kwam het door die nieuwe jongen met dat rooie haar? Of kwam het doordat er op een ochtend een verdwaalde duif in Het Kasteel gevonden was? Of was het begonnen toen de zon voor het eerst naar binnen scheen, omdat de oude kazerne aan de overkant gesloopt was?

Eerst was het alleen een gebaar. Als iemand, zoals gebruikelijk, iets rots tegen je zei, dan deed je alsof je met een sierlijke zwaai je hoed afnam. En dan zei je pas wat rots terug. Een week later nam je niet alleen je hoed af, maar maakte je ook een statig gebaar met de linkerhand, voordat je iets terug zei. En een week daarna kwam de korte knik met het hoofd erbij, en toen de lichte buiging, en toen de draai met de linkervoet. Wat je dan nog zei, dat deed er niet zo veel meer toe. En vechten, ach, je duwde nog wel wat, maar dat was het dan ook.

Zo kwam er telkens wat bij. De één bedacht dit, de ander dat. Een dubbele zwaai met de hoed, toen een driedubbele. Een pas achterwaarts en dan weer terug. Eventjes minzaam de ogen sluiten. En tenslotte een mooie glimlach. En dan zei je iets aardigs.

----

Het Kasteel (door Judith)Op een gegeven moment zaten we wij elkaar. We hadden net de zoveelste nieuwe beweging aan onze begroeting toegevoegd. Wie wist er nog meer mooie woorden om te kunnen zeggen als je elkaar ontmoette in het Kasteel?

En ineens wisten we, dat het Kasteel geen kasteel meer was. Het was een Paleis geworden.

 

Het Kasteel is een spiegelverhaal bij 'Het water dat leven brengt' (naar Ezechiël 47).
Willibrord Huisman, januari 1998

 

 
Kinderkerksitelogootje
© Willibrord Huisman 1990-2013
Reacties? Vragen? Graag!
Deze website bevat spel, tekst, muziek, opnamen en verslagen
van 22 jaar Kinderkerk in de Studentenkerk
van de Radboud Universiteit Nijmegen