Kinderkerk Studentenkerk Nijmegen!Kinderkerk

Studentenkerk
Nijmegen
Terug naar nulniveauKinderkerk
Terug naar niveau 1AnderWerk
 
Menu Rommelzolder
Rommelzolder:
 
Kinderkerkgebed
Achter tralies
 
Ik wil de baas zijn
 
Een nieuwe tijd
Woorden zaaien
Rustig sterven
 
Het regent kip
Stomme blaadjes
Een nieuwe bel
 
Pinksteren 2003 
de Ark getekend
Zoek in Kinderkerk

Rustig sterven

In de tempel is het druk. Overal lopen mensen.

Ze komen bidden, bijvoorbeeld voor hun overleden ouders.

Of ze komen God vragen om een goede oogst of een goede gezondheid.

Of ze komen om Hem te bedanken.

Het zijn oude mensen en jonge mensen, zelfs babies zijn erbij, op de arm van hun vader of moeder. Die komen God bedanken voor hun nieuwe kindje.

Bij een pilaar staat een heel oude man. Sommigen kennen hem: hij heet Simeon. Zijn rug is krom en zijn gezicht is vol rimpels. Zijn ogen zijn bijna dicht. Maar hij is heel gelukkig, dat kun je goed aan hem zien. Het lijkt wel alsof hij iets heel moois verwacht. Iets waar hij al zijn hele leven naar uitkijkt.

Ineens loopt Simeon dwars tussen de mensen door naar de ingang. Ze gaan verbaasd opzij. Wie zal daar dan wel binnenkomen? Een koning? Een wijze? Een ridder?

Maar Simeon stapt op twee heel gewone mensen af met een klein kindje. Hij neemt het kindje in de armen en doet zijn ogen dicht.

"Wat ben ik blij dat ik dit kind mag zien," zegt hij. "Mijn hele leven heb ik hier naar verlangd."

Dan komt ook de oude Hanna naar het kindje toe. Hanna is priesteres in de tempel en ze heeft al ontzaglijk veel mensen voorbij zien gaan. Maar nu ze dit kindje ziet, begint ze meteen God te bedanken.

"Deze jongen zal een licht zijn voor iedereen op aarde. We noemen hem de Zoon van God. God heeft hem aan ons gegeven en hij zal de wereld redden."

Dan kijkt ze de moeder aan. "Maar gemakkelijk zal dat niet zijn, ook niet voor jou, Maria."

Simeon en Hanna houden allebei hun handen op het voorhoofd van het kindje. Ze zeggen niets, maar Maria en Jozef weten heel goed wat de twee oude mensen doen: ze wensen hun kindje de kracht en wijsheid die hij nodig zal hebben.

En dan leggen ze ook hun handen op de hoofden van Maria en Jozef. Even is het heel stil.

Tenslotte stappen Hanna en Simeon achteruit. "Nu kan ik rustig sterven," zegt Simeon. "Maar dit kind zal leven," zegt Hanna. Simeon knikt. "Voor altijd!"

 

Willibrord Huisman, 2000
naar Lucas 2: 22-38
 
Kinderkerksitelogootje
© Willibrord Huisman 1990-2013
Reacties? Vragen? Graag!
Deze website bevat spel, tekst, muziek, opnamen en verslagen
van 22 jaar Kinderkerk in de Studentenkerk
van de Radboud Universiteit Nijmegen